لطفا...

با سرک گاه و بیگاهم در وبلاگهای مختلف در حین ناباوری احساس می کنم بی شماری در این دنیا هستند که شبیه من فکر و احساس می کنند. اینان دوستان ناپیدای من در عالم مجازی هستند درست مثل رویای کودکی. دوستانی ناپیدا اما واقعی... به امید اینکه اینجا بهانه ای باشد برای از یاد نبردن خودم و روزهایی که سپری می شوند...