غربت عالم خاکی را تنها کسانی میفهمند که طالب دنیای بهتری باشند... رویای مدینه ی فاضله...یافتن شمس... غربت دنیا را کسانی میفهمند که با مفهوم خلقت و خود در چالش باشند...غربت دنیا یعنی یک نفر در این میانه آشنا نبینی... تلخ تر از این غربت احساس نا امیدی از یافتن یک آشنای جان می تواند باشد... همه ی این س

رفيقم بود... آمده بود... نمي دانم از كجا اما رفيقم بود... بوي خاك باران خورده را می داد گفت: چشم هايت آشناستدر وجود من ارامش وديعه بگذار دل مان را يكي كنيم ، به راهشان كنيم ميخواهم سی مرغ بشويم بال بگیريم از اين خاک غريبرفيقم، سحرگاهي هم بال آفتاب شدو نور به دندان گرفت رفت...رفت...رفت......

خواب دیدم به نماز ایستاده ایم...تعدادمان چهار پنج نفر بود...قامت که بستم از پشت سر افتادم...آمدی کمکم کنی...نگاه کردم به دست هایت...سیاه بودند...بردم کنار شیر آب و با وسواس دست هایت را همچون کودکی دوساله میشستم...و تکرار میکردم دستهایت سیاه شده با این دست ها نماز نمی شود خواند...تو در سکوت ایستاده ب...

چشم هایت...اگر زل نزنم هم میدانم چه میگذرد در آن ها... فراموش هم نکنی که میکنی..عادت کردی به نبودنم...که بودنم آنقدرها هم مهم نبوده...و فکر میکنم به خودم...که چه نابلد بودم...که نتوانستم...که نشد...نشد که به قدر یک یاد عزیز باشم در کنج دلت... سخت بود اما نه آن اندازه که فکر میکردم... عادت کرده ایم ب...

امروز استعفای کتبی ام رو به معاون سازمان دادم... برای فاز بعدی رفتن... نمیدونم کجایی چه میکنی...نمیدونی در چه حالم...و نبودن بخشی از ندانستن...چقدر فکر میکردم ریشه های عمیق تر از این حرف هاست...استخاره کردم بد اومد مثل همیشه...آمده بود که چیزهای پنهانی است و تو نمی دانی و ... داشتم فکر میکردم به راز...

و من !رویای امیدوار به روزهای بعد...خوب میدانم که جنسم از این جماعت نیست...نخواستم که چون همه باشم...دغدغه هایم...آرزوهایم...هیچ کدام شبیه اطرافیانم نبوده... حالا!این روزها دارم به رویای دیگری بودن فکر میکنم...آغازی دوباره...از سر گرفتن روزهای پیوند دل و دین و رویا... کم کم می رسم به رویاهای دست نیا...

دیگه دلیل و بهانه ای برای نوشتن ندارم... این وبلاگ دیگه به روز نمیشه...

نیایی؛ پرده کنار نمیرود پنجره باز نمیشود وَ هوا اتاق را تروتازه نمیکند نیایی، باد به باغ نمیخورد باغ به درخت جا نمیدهد وَ درخت به بار نمینشیند وُ باد بد میوَزَد باد بد میوَزَد و زرد نمیرود وُ حیاط، حیاتَش میمیرد نیایی، اگر نیایی اگر که تو نیایی حتا اگر که بخواهی وُ نتوانی که بیایی خانه حال نمیکند. ن...

دل کندن درد دارد...خاصه از عزیزت اگر باشد...پناه برده ام به اغوش خدااا که یاری کند...دست هایم را بگیرد که پی دستهایت نگردم...برایش حرف بزنم که پی گوش ات نباشم...به آغوشش پناه برم تا اشتیاق دیدارت از سر بیرون کنم...امدم مشهد یاری بطلبم...که دل بریدن سخت کشنده است... قامت نماز حاجت که بستم اول برای سل...

مینویسم خداحافظ تو بخوان به امید دیدار... مینویسم به امان خدا تو بخوان برگرد... مینویسم فراموش میکنم تو بخوان عادت نمیکنم به نبودنت... می نویسم دلتنگی تو بخوان غربت نبودنت... می نویسم یادت...تو بخوان جای خالی بودنت... می نویسم تقدیر... تو بخوان جبر جدایی... می نویسم خداحافظ... تو بگو خدایارت... می ن...

یکی باید باشد، بیاید نخ من را بگیرد بکششششد، بشکافم... از نو سر بیندازد....نه یکی از زیر ، یکی از رو... ساده ...از نو ببافد مرا تن پوشی هم قواره با دلم...یا شال گردنی که گرم کند گلوگاه زندگی ام را...در روزهای مبادا... یکی باید باشد ... یکی که بلد باشد مرا از نو ببافد...

قال الله الحکیم: «قالیـأبت افعل ما تؤمر ستجدنى إن شاء الله من الصـبرین» و هر دو، آماده اجراى این دستور شگفت شدند: «فلما أسلما و تله للجبین» و بِذِبْحٍ عَظِیمٍ.... در قرآن مجید در سوره صافّات گفته شده است: «ای پسرکم! من به خواب دیدم که ترا ذبح میکنم، بنگر رأی تو چیست؟ گفت:ای پدر آنچه را فرمانت دادهان...

شوق است در جدایی و جور است در نظر هم جور به که طاقت شوقت نیاوریم... آه آبان..ماه من...ماه تولد تو...ماه تولد دخترم...ماه لعنتی رفتن...همیشه اول آبان به تو فکر میکنم...رویای نرسیده ی من... ایستاده ام درست همانجا که با تو خاطره دارم..بی تفاوت به کار و اولین روز هفته...بی اختیار خود را اینجا یافتم...ای...

کاش یکی از اینهمه راه...اینهمه که می روند ،یکی بود ... آشنا با تو...با دل بیقرار من...یکی عازم آمدن سوی تو بود... ! دستی تکان میدادم...راه خانه ات را نشانم میداد...مرا می رساند به وسعت آرامش...آه که چقدر غریبی در شهری شلوغ غم انگیز است...روستایی بودم کاش!!! هم نفس با مردمانی از جنس ساده گی صداقت...و...

و گاهی خیال میکنم پشت دری منتظرم... به امید گشودن... رهایی... دری که به لبخند تو گشوده شود... و گاهی از شما چه پنهان دلم بند می خواهد... و نه چیزی شبیه بستگی به دنیا... بندی که راهی ام کند برای سفر... راستی!!! می شود بند دلم را خدا از تعلقات دنیا پاره کند؟؟؟ و بند آخرین لباسم را تو محکم ببندی؟؟؟ راه...

چه ترس های عجیبی داشتم از تصور نبودنت...از رفتنم بی تو...از فراموشی...چه غم شیرینی است در نبودنت...رویای آرزوهای دور و دراز...رویای دوست داشتن های مدام...در نبودنت آرامم...بی قراری نمیکنم...گاهی قطره اشکی اما صبورم در نداشتنت...حتما تو هم پذیرفته ای...یادت رفته لابد که هر لحظه یادت میکنم...یادت رفته...

چمدون که نمیشه...بقچه ام رو خودت ببند...پشت سرم آب بریز...پیشونیم رو بوس کن و راهی ام کن...دلم دیگه به موندن نیست...دارم خفه میشم...عجیب بهم تنگ شده قواره ی زندگیم...نه من اهل موندنم نه رفاقتم به کارت میاد...منو قشنگ راهی کن...هرجور که خودت صلاح میدونی...تا اربعین ببند بار سفرم رو... . . . نوشت: عمر...

برگشتم به چند پست قبل تر...توی مرداد نوشته بودم... اون بار هم که از دلم گذشتم پاییز بود..غروب یه روز پاییزی...۱۵ سال طول کشید شهامت کنم و برگردم...برای گفتن آخرین حرف که فرو خوردم... از پاییز حالا متنفرم... تا اربعین میخواستم دل بکنم.روز چهارم دل رو رها کردم...چشم باز کردم دیدم توی پارک زیر درخت بید...

بعضی ها را تمام کنید! بعضی ها را بدرقه کنید، حتی اگر لایق بدرقه نباشند. بدون کنار زدن پنجره، بدون سر برگرداندن به عقب، بعضی ها را بدرقه کنید و بگذارید به قلب هایی بروند در اندازه ی خودشان، حتی اگر مطمئن باشید روزی با چشمانی وحشت زده و بی پناه بر خواهند گشت. زخم های خاطراتشان را ببندید، بودن های نارو...

وقتی تو رفته باشی ، کامل نمی شود عشق بعد از تو تا همیشه ، این قصّه ناتمام است از سینه بی تو شعری ، بیرون نیارم آورد بعد از تو تا همیشه این تیغ در نیام است... #مرحوم منزوی استخاره کردم رفتنم را..خوب آمد...به همین اندک دل خوش میکنم...و سعی میکنم آرام بگیرم...آرام میشود دل بیقرار...