حالا رفتنت یک ساله شده! بهار و نبودنت در هم گره خورده اند... حالا هر بهار نبودنت را تازه می کنم. درست مثل خاطراتت که هر صبح، با من از خواب بیدار می شوند... همان قدر زنده ه هر شب هر دو یکدیگر را در آغو

از آن شنبه های دلگیری است که هی بغض می آید تا گلو پرده ای روی چشمهایم می آید فرو می خورم و سر بالا می گیرم و پلک میزنم تا نچکد از چشم، گاهی نمی شود ، از صبح که چشم باز می کنی کسی با تو بیدار می شود که

صدای رودخونه توی گوشم پیچیده بود، دلم خواست بر گردم و بگم هنوز دوستت دارم... دلم خواست دوباره صدات کنم، بگم هی رفیق بیخیال اینهمه بغض... بیا دوباره از نیمه ی مگوی زندگی حرف بزنیم... مگه چند نفر در عال

بیقرارم، خیلی بیقرار... درست مثل وقت هایی که با تو می زدم به خیابون... درست مثل وقت هایی که به اندازه خوردن یه فنجون چای هم اگر بودی اروم می گرفتم... درست مثل وقتی که فقط صدات می کردم و به قدر گفتن یک "جان" ارام می گرفتم... حالا نیستی و من معلقم... ک

خواسته بودم شعری بخوانی تنها برای من. که وقتی گوش می کنم دلخوش باشم به اختصاصی بودنش. می دانستی که هیچ چیز عالم برای من عمومی نیست. حالا اما یادم نیست کدام دکلمه را برای من تنها خواندی. همه را دست مایه ی روزها و شبهایی می دانم که باید جمعی را دل آرام می کردی و چه خوب می توانستی...این روزها دیگر اعتق...

اويل كه مترو كرج راه افتاده بود و هنوز انقدر شلوغ نشده بود، گاهي از مترو حسن اباد بعد از ساعت اداري بليطي مي گرفتم و بي هدف تا كرج مي رفتم و بر مي گشتم... سرخوشانه و بي هدف رفتن هميشه برايم جذاب بوده... بازهم هواي سفر كردم... خيال مي كنم در قطار نشستهام… و فکر میکنم کاش يك روز قطاری ساخته شود که ریل...

عكسي مرا یادِ كوچه باغ كن انداختكه اين روزها پر از اندوه با شكوه پائیز است و نشد كه با تو در آن قدم بزنم... درست مثل نامه هايي كه منطقا بايد دستت مي رسيد و من ننوشتم و احتمالا هم نخواهم نوشت... كسي نوشته بود: از «خاطر»، الفِ قامتِ دوست که برود، آنچه

یادت هست گفتم بعد از تو دیگر من و دلم با هیچ کس کاری نداریم؟ ،قلبم تیر میکشد. دروغ گفتم و آن موقع ذرهای فکر نمیکردم دروغ گفته باشم و هیچ چیز تلختر و واقعیتر و دردناکتر از همان تک جملهای که با بدبختی از ته حلقوم با هزار هزار بغض گفتم نبود:"بعد از تو دیگر من و دلم با هیچکس کار نداریم. حالا کسی هست که ...

...دوستیم... بودیم...زیاد. از آن معدود دوستهایی که ساعتها حرف میزدیم و حواسمان هیچ به ساعت نبود، هزار هزار حرف از کتاب و موسیقی و ادبیات و حرفه و دلخوشیها و ناخوشیهایمان داشتیم. از آن دوستهایی که لازم نیست هی حرف آدمهای مشترک را زد که چیزی این وسط برای حرف زدن باشد(آن دوستها دوست درجه دو محسوب میشون...

در سرم دعاي نماز عيد تكرار مي شود اللهم اهل الكبرياء و العظمه و اهل الجود الجبروت...در دلم اما ... غم بزرگي است...دنياي بي دوست...و جاي خالي كسي كه پر نمي شود... بر نمي گردي و خوب مي دانم بعد تو اين دل زخم خورده را مرهمي نخواهد بود...دلتنگم و با هيچ كسم ميل سخن نيست...بعضي رفتن ها داغ بر دل مي گذار

همه ی حرف ها را نمی شود زد...بعضی حرف ها می ماند در دل...بعد یه غروب دلتنگ جمعه، یک روز ابری بارانی که پشت چراغ قرمز نم باران شیشه را نوازش می کند، اهنگی که پخش می شود، ناگهان یادت می آید...و فکر می کنی که اگر گفته بودی...آخ اگر گفته بودی...اما نه! معتقدم که ارزش بعضی حرف ها در نگفتن است...هرچند هرب

آغوش و بوسه های دست به دست چرخیده را در مرام غارنشینان جایی نیست... ما مستحق شنیدن حرف های ناگفته ایم.بوسه های نکرده... دست های نگرفته... احساس های خرج نشده... ما را میان دوره گردان ارزان فروش راهی نیست... خواسته بودم شعری بخوانی که فقط برای گفته باشی... دکلمه ای که فقط برای من خوانده باشی... جایی ک

...اندوهناک ترین اتفاق زندگی امحضور غمی بودکه غمگینم نمی کردکلمه ی زهر آلودی درون دلمکه می گفتآنجا نشسته که شعر شود اما نمی شدهربار تا دهانم بالا می آمدنام کسی را مسموم می کرد و بر می گشتمنآب ماهی ها را عوض می کردممی رنجاندمشانمی رنجاندم امااینتنها کاری بود که می شد برای بازمانده های سفره ی هفت سین

با سرک گاه و بیگاهم در وبلاگهای مختلف در حین ناباوری احساس می کنم بی شماری در این دنیا هستند که شبیه من فکر و احساس می کنند. اینان دوستان ناپیدای من در عالم مجازی هستند درست مثل رویای کودکی. دوستانی ناپیدا اما واقعی... به امید اینکه اینجا بهانه ای باشد برای از یاد نبردن خودم و روزهایی که سپری می شون...

یادم نیست کی عاشقی کردن را یاد گرفتم، ذوق شنیدن اسمم از زبان تو، کی اغراق های شاعران را باور کردم، یادم نیست کی خطر کردن و شهامتش را یافتم، حتی یادم نیست نوازش سرانگشتان محبوب را از کجا آموختم... اما اولین بوسه را در ۱۹ رمضان به صرف افطار چشمهایت تجربه کردم...در کافه اولین شعرت را جای قهوه نوشیدم و

دارم به تفاوت خواسته و نیاز فکر می کنم... سخت است میان این دو برگزیدن...ادمی زاد که هرچه را که دلش خواست نیازمندش نیست... دارم این روزها به خواستنت فکر می کنم، که نیاز نبود... حیف از اینهمه خواستنت که ...

قدیما آدم ها برای داشته هاشون ارزش قائل بودن...ظرف هاشون اگه ترک بر میداشت میزاشتن کنار ، یه روزایی یکی تو کوچه داد میزد آیییییی چینی بند زن اومده...بعد زنا با دقت میدادن کاسه و بشقاب هاشون بند میزد..نمی شد مثل اول اما باز از شکسته شدن بهتر بود براشون...و یادمه که سالها دیس میوه تو ی بوفه موند بی او

گفت چي بنويسم براتداشتم به همه ي شعرهايي كه دوست داشتم فكر مي كردم...بيهوده بود... دلم وعده مي خواست،از آن دست وعده ها كه دلگرم مي كند ادمي را...+بنويس فاني قريب... ياد نامه هاي كوفه افتادم... چقدر دوست دارم ابتداي نامه را... من الغريب الي الحبيب...راست گفته حافظ... «تکیه بر عهدِ تو و بادِ صبا نتوان

با سرک گاه و بیگاهم در وبلاگهای مختلف در حین ناباوری احساس می کنم بی شماری در این دنیا هستند که شبیه من فکر و احساس می کنند. اینان دوستان ناپیدای من در عالم مجازی هستند درست مثل رویای کودکی. دوستانی ناپیدا اما واقعی... به امید اینکه اینجا بهانه ای باشد برای از یاد نبردن خودم و روزهایی که سپری می شون...

به تو که فکر می کنم شرمنده می شوم شرمنده ی دلم... که برایش عاقلی نکردم... که نگفتمش عاشقی شیوه ی رندان بلاکش است...به تو که فکر می کنم شرمنده ی دلم می شوم! که در حسرت حض چشم های پسرتان گذاشتمش... به تو که فکر می کنم شرمنده ی دلم می شوم... برایش عاقلی نکردم... دست عشق را بر کتابت دفتری گذاشتم که نا ن...